winlight

   دلم از این همه سنگ و درنگ می ترکد   

نگاه کن

نگاه ها همه سنگ است و قلب ها همه سنگ

چه سنگ بارانی!گیرم گریختی همه عمر

کجا پناه بری؟ خانه خدا سنگ است!

به قصه های غریبانه ام ببخشایید!

که من- که سنگ صبورم - نه سنگم ونه صبور!

دلی که می شود از غصه تنگ می ترکد!

چه جای دل که در این خانه سنگ می ترکد!

مشیری

شام تاریک ما راسحر کن 

   فکر درد   

این روزها جسما خسته ام وتا حدی ناخوش.دیگه صدای همه را در اوردم ...که چند روزی استراحت کنم...نمی تونم یعنی عادت ندارم آروم بشینم ..

دارم بال بال میزنم

   ...   

گفت الست وبگفتم بلا

جرم بلی چیست کشیدن بلا؟

   جگر پر درد ودل پر خونم ای دوست   

سنگینی زندگی از طاقت شانه هایم فرا تر رفته...

   این جا کسی منتظرت نیست...   

امروز شهر جانی تازه گرفته بود .بعد از آن همه آشوب وبلوا..

اما دل من آرام نبود.

گویی در کوفه بودم و انتظار کوفیان در آمدن مولایشان حسین رامی دیدم...چه می گویم ..من خود نیز از اهل کوفه ام.

   بعضی ها   

   د ر م ا ن د گ ی   

لبریزم از گفتن ولی در هیچ سویم محرمی نیست ...

   mobilization   

سربازها

از یکسو درگیر تراژدی فقر بودند و از سوی دیگر خود برتربینی ملی را در مغزشان فرو کرده بودند.آن ها دستورات ما فوق را بدون لحظه ای تامل اطاعت می کردند.مهم نبود آن دستور چقدر عجیب وغریب باشد .اگر به آنها دستور داده می شد که به نام امبراطور زمین را تا برزیل سوراخ کنند بیل بر می داشتند وشروع به کار می کردند.

بعضی ها به آن خلوص می گویند.

   حماسه حضور؟"   

دردیست که ریشه اش زمینیست

تا چند به آسمان توان گفت 

   باورم نیست ز بد عهدی ایام هنوز...   

ای کاش خواب نباشه.یا اگه خوابه من هیچ وقت از این خواب بیدار نشوم.